Μπαρ για την ενίσχυση του σωματείου

Categories: Uncategorized | Leave a comment

ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΡΓΑΖOΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΜΚΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΩΣΕΙΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ:16/4

Με Υπουργική Απόφαση (η οποία δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, Τεύχος Β’ 853/12.03.2019), έχουν ήδη ολοκληρωθεί (στις 31/3/2019) οι εξώσεις των προσφύγων που έχουν λάβει θετική απόφαση στο αίτημα ασύλου τους πριν τις 31/6/17 και δρομολογείται η έξωση και όσων έχουν λάβει θετική απόφαση ως 31/12/2019, στις 31/5/2019. Μέχρι τώρα ο κανονισμός λειτουργίας του προγράμματος, όπως αυτός είχε καταρτιστεί από το φορέα υλοποίηση (Ύπατης Αρμοστεία) όριζε ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες οφείλουν αν φύγουν από το σπίτι στο οποίο στεγάζονται και να παύσουν να λαμβάνουν την οικονομική βοήθεια ένα μήνα μετά την ημερομηνία επίδοσης της θετικής απόφασης σχετικά με το αίτημα ασύλου τους. Η απόφαση αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ ως σήμερα, ακριβώς λόγω της αποδοχής του ότι κανένα απολύτως υποστηρικτικό πλαίσιο δεν υπάρχει από το ελληνικό κράτος για τους ανθρώπους αυτούς, μετά τη φιλοξενία τους στα διαμερίσματα. Σήμερα, λοιπόν, το Υπουργείο εκδίδει την εν λόγω απόφαση με την οποία ορίζει το χρονικό διάστημα στο οποίο  κάποιος αναγνωρισμένος πρόσφυγας δικαιούται οικονομική υποστήριξη και παροχή στέγης στους 6 μήνες, τη στιγμή που για τους ανθρώπους αυτούς κανένα διάδοχο πλάνο υποστήριξης δεν υπάρχει. Μάλιστα, ανταμείβει όσους θα εγκαταλείψουν οικειοθελώς τις δομές με τρίμηνη οικονομική βοήθεια, την οποία θα χάσουν, αν αρνηθούν να αποχωρήσουν.

Φυσικά δεν εκπλήσσει το ότι το Υπουργείο μεταχειρίζεται ανθρωπιστική ρητορική για να αιτιολογήσει αυτήν την κίνηση, υποστηρίζοντας ότι έτσι ανοίγουν θέσεις για «πιο ευάλωτους» πληθυσμούς, συμπληρώνοντας πως οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες παρακινούνται με αυτόν τον  τρόπο να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία βρίσκοντας δουλειά, σπίτι κλπ. Ακόμα και αν τα παραπάνω μοιάζουν λογικά, όσοι/ες έχουν μέσω της δουλειάς τους επαφή με το συγκεκριμένο πεδίο, γνωρίζουν ότι η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική. Στόχος του υπουργείου είναι η περιστολή των μέχρι τώρα παροχών, μιας που η στρόφιγγα των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων άρχισε σιγά σιγά να κλείνει. Επιχορηγήσεων των οποίων το ελληνικό κράτος ή η Ύπατη Αρμοστεία υπήρξαν διαχειριστές και που τους επέτρεψαν να μισθώνει εργολάβους (βλέπε ΜΚΟ) να τους κάνουν την δουλειά, καλύπτοντας -στον όποιο βαθμό- βασικές ανάγκες (υγεία, στέγαση, εκπαίδευση, νομική υποστήριξη κλπ), πολλές φορές με απαράδεχτες εργασιακές συνθήκες για τους/τις εργαζόμενους/νες σε αυτές. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος μπορούσε ήσυχο να αποσυρθεί από τις προνοιακές πολιτικές, την στιγμή που και ως έναν βαθμό διαχειριζόταν τους προσφυγικούς πληθυσμούς και ταυτόχρονα εμφανιζόταν να μοιράζει δουλειές στους ντόπιους.

Ο ευλογοφανής λόγος που επικαλείται το υπουργείο (λίγα τα κουκιά, ας τα πάρουν αυτοί με την μεγαλύτερη ανάγκη), ιδωμένος από άλλη οπτική γωνία, δεν είναι παρά ένας ωμός εκβιασμός που επιχειρεί να παρασύρει τους από τα κάτω (είτε τους πρόσφυγες, είτε εμάς ως εργαζόμενους/νες) στο να αποδεχτούν και να εσωτερικεύσουν μια λογική κανιβαλισμού και εσωτερικής διαχείρισης της φτώχιας. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι η περιβόητη «ευαλωτότητα» έχει λειτουργήσει επανειλημμένος σαν μια ρευστή συνθήκη η οποία ορίζεται κάθε φορά με βάση τις εκάστοτε ανάγκες που θα καλεστεί, αυτή η κατηγοριοποίηση, να εξυπηρετήσει, θα επιλέξουμε να σταθούμε στο γεγονός ότι οι προνοιακές παροχές (γενικότερα) δεν είναι ένα πεπερασμένο μέγεθος ώστε να απαιτείτε απλώς σε δεύτερο χρόνο μια κάποια μοιρασιά, αλλά είναι αποτέλεσμα δυναμικών ισορροπιών. Ήταν προϊόντα αγώνων και  διεκδικήσεων και η υποβάθμισή τους είναι προϊόν ήττας και οπισθοχώρησης (και αυτό ισχύει για όλες τις παροχές, ανεξαρτήτως του σε ποια «ευάλωτη ομάδα» απευθύνονται: περιορισμένο -οικονομικά και χρονικά- επίδομα ανεργίας γιατί είναι πολύ οι άνεργοι, περιορισμένο το ΚΕΑ γιατί είναι πολλοί οι άποροι κλπ). Δεν είναι έτσι, γενικά, τα κουκιά μετρημένα, αλλά μόνο αυτά που το κράτος θεωρεί ότι μας αναλογούν. Φυσικά μένει το αν εμείς θα αρκεστούμε ή όχι σε αυτά.

Με τα παραπάνω υπόψιν, ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες, ως άνθρωποι που ανήκουμε στην τάξη αυτών των οποίων η «ευαλωτότητα» αξιολογείται από το κράτος για να λάβουμε ή όχι τις εκάστοτε παροχές, αρνούμαστε να εγκλωβιστούμε στη λογική του «ποιος χρειάζεται περισσότερο ένα σπίτι» ή να συνηγορήσουμε αδιαμαρτύρητα στην όποια σχετική επιλογή, αλλά ζητάμε αυτό που θεωρούμε ότι μας αναλογεί, δηλαδή: σπίτι για όλους/ες, υγεία για όλους/ες, εκπαίδευση για όλους/ες, για όλους τους πρόσφυγες με άσυλο ή χωρίς, για όλους τους ντόπιους ή μετανάστες κλπ. Στην τελική, είναι πάνω από δεδομένη η ευθύνη της Ε.Ε. που απορρέει από την εδώ και δεκαετίας πολιτική της (η οποία φτάνει μέχρι τις στρατιωτικές επεμβάσεις ή τις ανατροπές καθεστώτων), για τις συνθήκες που καταρχήν ανάγκασαν τους ανθρώπους αυτούς να ξεριζωθούν ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο.

Αξίζει να συμπληρώσουμε ότι τα περί «ομαλής ένταξης» είναι τουλάχιστον κωμικά, μιας και είναι προφανές ότι το διάστημα έξι μηνών το οποίο έχουν στη διάθεσή τους αφού πάρουν άσυλο δεν επαρκεί π.χ. για να μάθουν επαρκώς την γλώσσα και να αποκτήσουν επαρκή εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας ώστε, χωρίς ένα υποστηρικτικό κοινωνικό/οικογενειακό/φιλικό περίγυρο και ταυτόχρονα επιβαρυμένοι με τις όποιες -περισσότερο ή λιγότερο τραγικές και τραυματικές- προσωπικές τους εμπειρίες, να βρουν δουλεία και να ενταχθούν επιτυχώς (ότι και αν σημαίνει αυτό)  στην ελληνική κοινωνία. Το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από το Υπουργείο το οποίο επικαλείται κάτι τέτοιο, θα ήταν να είχε διαμορφώσει ένα πλαίσιο που θα επέτρεπε μια τέτοια συνθήκη να γίνει, αν όχι εφικτή, τουλάχιστον έστω πιθανή. Όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, ούτε τα στοιχειώδη βήματα δεν έχουν γίνει από την ελληνική πολιτεία προς αυτή την κατεύθυνση. Αντί λοιπόν της «παρακίνησης για ένταξη» είναι δεδομένο ότι αυτή η πολιτική θα οδηγήσει σε περιθωριοποίηση και υποβάθμιση των όρων ζωής των συγκεκριμένων ανθρώπων.

Τα πρόσφατα γεγονότα στα Διαβατά και στον σταθμό Λαρίσης έρχονται να μας υπενθυμίσουν την «αόρατη» για πολλούς/ες από μας απελπισία που βιώνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, για τόσο καιρό, τόσο «δίπλα» μας, αλλά ταυτόχρονα και τόσο «μακριά» μας. Έχοντας την επίγνωση ότι είναι οι ίδιες πολιτικές, αλλά σε διαφορετική ένταση, αυτές που μας καταπιέζουν και ταυτόχρονα, γνωρίζοντας ότι είναι καθαρά θέμα τύχης το ότι εμείς, οι ντόπιοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση -όμως, ποιος ξέρει άραγε το πότε αυτή η τύχη θα εξαντληθεί- δεν μας μένει παρά να ενώσουμε τις φωνές μας με όλες αυτές και αυτούς που ζητάνε τα αυτονόητα.

 

-ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΠΙΤΙ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

-ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΕΞΩΘΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΕΓΙΑ

-ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

-ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

 

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

16/4, 12.00 ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ενάντια στους πολέμους τους είναι η αλληλεγγύη των εργαζομένων

»Kαι στον πόλεμ’ «όλα για όλα»

κουβαλούσα πολυβόλα

να σκοτώνονται οι λαοί

για τ’ αφέντη το φαΐ.»

Κ. Βάρναλης

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες είμαστε αυτοί που βιώνουμε καλύτερα από όλους τι θα πει καπιταλιστική κρίση. Οι μισθοί μας δεν φτάνουν για να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, δουλεύουμε απλήρωτοι/-ες, πολλές φορές ανασφάλιστοι/-ες, με υπερωρίες και με τον συνεχή φόβο της απόλυσης ή της μη ανανέωσης της σύμβασής μας. Ακόμα χειρότερα πολλοί/πολλές από εμάς χύνουν το αίμα τους τραυματιζόμενοι/-ες ή δολοφονημένοι/-ες εξαιτίας των πλημμελών μέτρων ασφαλείας που αποτελούν για τα αφεντικά απλά ένα ακόμα πρόσθετο κόστος.

Τα τελευταία χρόνια είδαμε να μειώνονται οι δαπάνες για την υγεία και την πρόνοια κατά 50% και οι συντάξεις αναπηρίας κατά 25%, να κόβονται επιδόματα και να μειώνονται οι αναπηρικές συντάξεις, ενώ πρόσφατο παράδειγμα αποτελούν και οι μειώσεις στα επιδόματα των χρονίως πασχόντων. Μαζί με τους μισθούς μας υποβαθμίζεται και το σύνολο της ποιότητας ζωής μας σε μία κοινωνία όπου το κόστος ζωής ανεβαίνει και κάθε μας ανάγκη μετατρέπεται σε ένα ακόμα εμπόρευμα για τις -ιδιωτικοποιημένες και ακριβές- κατά κανόνα υπηρεσίες που μας “προσφέρονται”. Read more »

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ενημέρωση από την ταξική συγκέντρωση

Το πρωί του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην οδό Τσιμισκή με Αριστοτέλους από το Σωματείο υπαλλήλων βιβλίου χάρτου, το Σωματείο Ψυχικής    υγείας και κοινωνικής πρόνοιας και από την Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης. Η κίνηση αυτή έρχεται ως συνέχεια της διακλαδικής απεργίας της 1ης Νοεμβρίου και αποτελεί συνέχεια της προσπάθειάς των σωματείων μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, σε συντονισμό με τα σωματεία της Αθήνας, τα οποία καλούσαν σε εργατική διαδήλωση στην πλατεία Κοραή.

Τις προηγούμενες μέρες πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις στους χώρους εργασίας μας και ήρθαμε σε επαφή με πολλούς συναδέλφους που ανέδειξαν την αναγκαιότητα του αγώνα για συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΑ

 

 

 

 

 

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Τα εργατικά συμφέροντα παντού κ’ πάντα πρώτα

Categories: μικροφωνική | Leave a comment

Ρεμπέτικο γλέντι

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Aλληλεγγύη στους εργαζομένους/ες της ΜΚΟ PRAKSIS.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ο αγώνας στα χέρια των εργατριών/εργατών και όχι των γραφειοκρατών και των αφεντικών!!!

Την κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής απεργίας για την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018 αποφάσισε η διοίκηση της ΓΣΕΕ, με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του προϋπολογισμού. Η κήρυξη της απεργίας αυτής έρχεται μετά από αλλεπάλληλες αναβολές της κατά την διάρκεια του μήνα, κάτι που για μας αποτελεί προσπάθεια για αποδυνάμωση της. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο να σημειωθεί πως για δεύτερη φορά επιχειρήθηκε η απεργία αυτή να καλεί σε «κοινωνική συμμαχία» .

Μας ζητάνε να κατέβουμε σε μια «κοινωνική συμμαχία» μαζί με τους ταξικούς μας εχθρούς. Με όλους αυτούς όμως δεν μπορούμε να αγωνιστούμε μαζί, δεν μπορούμε να απεργήσουμε μαζί, δεν μπορούμε να πορευτούμε μαζί. Μαζί με τα αφεντικά μας, με μεγάλο-εργοδότες στο κλάδο του εμπορίου, με όλους αυτούς που μας ταΐζουν 2-3 ευρώ την ώρα ενώ οι ίδιοι γεμίζουν τις τσέπες τους. Με όλους αυτούς που πριν λίγο καιρό μιλώντας και πάλι για εθνική ενότητα έβγαιναν για να υπερασπιστούν το «μένουμε Ευρώπη». Με όλους αυτούς που βγήκαν πριν λίγο καιρό για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των μεγάλο-λογοθεραπευτηρίων τους αγνοώντας εργαζόμενους και φορείς των υπηρεσιών τους. Με όλους αυτούς που για να κερδίσουν ακόμη περισσότερα θέλουν να δουλεύουμε Κυριακές, υπερωρίες, μαύρα και ανασφάλιστα. Με όλους αυτούς που για να μας εκδικηθούν όταν απεργούμε μας απολύουν.

Εμείς πορευόμαστε μόνο μαζί με όσους και όσες αγωνίζονται για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Για εμάς είναι ξεκάθαρο πως η απεργία αποτελεί ένα βασικό μέσο διεκδίκησης απέναντι στα αφεντικά. Τη μέρα αυτή δε δουλεύουμε, δεν αφήνουμε τα αφεντικά να εκμεταλλευτούν την εργασιακή μας δύναμη, δείχνουμε το ποιοι είναι αυτοί και αυτές που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο. Σπάμε το φόβο, στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και δεν ανεχόμαστε απειλές απόλυσης για αυτόν τον λόγο.

Τα σωματεία μας από την αρχή της δράσης τους είχαν να αντιμετωπίζουν εργοδοτικές οργανώσεις με κύριο μέλημά τους την προβολή του “ανθρωπιστικού”, “περιβαλλοντικού” ή όποιου άλλου έργου τους και η εκμετάλλευση εργατικού δυναμικού υπό το πρόσχημα της εθελοντικής προσφοράς και του ομαδικού πνεύματος των “συνεργατών/συνεργατριών” τους. Από την πρώτη στιγμή, σταθήκαμε κριτικά σε αυτή την αφήγηση, αναδείξαμε την υποκρισία της εργοδοσίας, εναντιωθήκαμε στην εργοδοτική αυθαιρεσία και δηλώσαμε πως “είμαστε εργάτες/εργάτριες και όχι συνεργάτες/συνεργάτριες”, πως “είμαστε εργαζόμενοι/εργαζόμενες και όχι εθελοντές/εθελόντριες”. Τα επόμενα χρόνια, με την καθ’ ολοκληρίαν εκχώρηση της διαχείρισης των αναγκών των προσφυγικών πληθυσμών στις ΜΚΟ, έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρη η σαθρότητα του ανθρωπιστικού τους προσωπείου, αλλά και η απόσταση ανάμεσα σε εργαζόμενους/εργαζόμενες και διοικήσεις.

Στον κλάδο μας βλέπουμε ολοένα και συχνότερα συναδέλφους/ισσες να εργάζονται με μισθούς κατώτερους από τον βασικό, με το πρόσχημα της “εργασίας για απόκτηση προϋπηρεσίας”. Την ίδια στιγμή, τα αφεντικά στις ΜΚΟ και στα κέντρα παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας, όπως και σε πολλά κέντρα λογοθεραπείας πληρώνουν τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες με 2,5 ή 3  ευρώ την ώρα, τη στιγμή που αυτά αμείβονται με 10πλασια ποσά από τους λήπτες των υπηρεσιών.

Οι συνθήκες εργασίας είναι τόσο αβέβαιες -καθώς συχνά δουλεύουμε με δίμηνες συμβάσεις, με συμβάσεις έργου ή με μπλοκάκι- που δεν γνωρίζουμε καλά-καλά αν θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε την επόμενη μέρα. Προφανώς δεν λείπουν και οι υπερωρίες (συχνά απλήρωτες), τα σπαστά ωράρια και οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Με λίγα λόγια, οι τύχες μας, εξαρτώνται καθαρά και μόνο από τα κέφια των αφεντικών μας.

Πρόσφατα χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι εκδικητικές απολύσεις και η προσπάθεια εγκαθίδρυσης κλίματος εργοδοτικής τρομοκρατίας, στη ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση, η οποία έχει καταδικαστεί τελεσίδικα για την εκδικητική απόλυση εργαζομένης, που είχε εργαστεί ανασφάλιστη επί δύο χρόνια στη οργάνωση. Παρ’ ολ’ αυτά προχώρησε και στην εκδικητική απόλυση συναδέλφων από το δίκτυο επιτροπείας και είναι υπόδικη για την περίπτωση συναδέλφισσας που δούλευε ανασφάλιστη για πέντε χρόνια, ως συνοδός ασυνόδευτων ανηλίκων. Παράλληλα, αντίστοιχη τακτική αποτέλεσαν οι απολύσεις δύο εργαζόμενων στην ΜΚΟ Άρσις -μελών του υπό σύσταση σωματείου εργαζομένων Άρσις- καθώς και η εκδικητική απόλυση στην ΜΚΟ Praksis την ίδια περίοδο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, όπως και σε άλλες τόσες, η εργασία μας καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και κρίνουμε ΑΝΑΓΚΑΙΟ να καλύπτεται από συμβάσεις αορίστου χρόνου, να έχουμε σταθερό μισθό και ασφάλιση.

Αποκορύφωμα των απροκάλυπτων στοχοποιήσεων στην εργασιακή ζούγκλα των ΜΚΟ αποτελεί η επίθεση των διοικήσεων στο δικαίωμα στη μητρότητα για τις γυναίκες εργαζόμενες. Ενδεικτικά, τον Οκτώβριο του 2017, η εργοδοσία της ΜΚΟ PRAKSIS, προέβη σε παράνομη και καταχρηστική απόλυση εργαζόμενης νέας μητέρας, χωρίς να της έχουν αποδώσει τα νόμιμα·  ενέργεια για την οποία η οργάνωση καταδικάστηκε λίγους μήνες μετά. Ωστόσο, αντί οι ΜΚΟ να παραδειγματιστούν με την απόφαση του δικαστηρίου και να εφαρμόσουν όσα προβλέπει η εργατική νομοθεσία  σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης, οι καταγγελίες παραβιάσεων εργασιακών δικαιωμάτων εγκύων και νέων μητέρων πληθαίνουν.

Ο αγώνας των συναδέλφων/συναδελφισσών ήταν από την αρχή κοινός αγώνας όλων μας. Όλων όσων αντιμετωπίζουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία μεταμφιεσμένη σε επίκληση στο συναίσθημα, τις εκδικητικές απολύσεις που βαφτίζονται «μη ανανέωση σύμβασης», την κάθετη ιεραρχία που παρουσιάζεται ως «συνεργατικότητα» και «οικογένεια», όλων όσων ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι/αντιμέτωπες με την αβεβαιότητα της επόμενης μέρας. Απέναντι σε όλα αυτά, δεν μπορούμε να στεκόμαστε απαθείς.

Καλούμε λοιπόν, τους/ις εργαζόμενους/ες να μποϊκοτάρουν την απεργιακή συγκέντρωση του γραφειοκρατικοποιημένου συνδικαλισμού των εργατοπατέρων της ΓΣΣΕ που μας καλούν σε σύμπραξη με τους ταξικούς μας εχθρούς και να στηρίξουν την ανεξάρτητη ταξική διαδήλωση της καμάρας.

 Οι πραγματικές απεργίες είναι οι ακηδεμόνευτες, είναι αυτές που υπακούουν μόνο στα συμφέροντα και τις ανάγκες των ίδιων των εργαζομένων και δεν πορεύονται κάτω από την ομπρέλα της (όποιας) «κοινωνικής συμμαχίας» .

Παλεύουμε για:

-Συμβάσεις αορίστου χρόνου για όσους/όσες καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

-Αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας.
–Κατάργηση της μισθολογικής διάκρισης σε βάρος των νέων σε ηλικία εργαζομένων (υποκατώτατος μισθός για κάτω των 25 ετών).
– Να καταργηθεί η νομοθετική ρύθμιση που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση.
– Επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ).
– Επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδ διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις.
– Κατάργηση των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).

                                                    Οργάνωση και αγώνας στους χώρους της δουλειάς

                                                 Απεργιακό κάλεσμα  Τετάρτη  28 Νοεμβρίου 2018

                                    10.00 στη Γκαρμπολά   (Ρωμαική Αγορά)   κ’    10.30 Καμάρα

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Συνέλευση σωματείου Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2018

Το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας καλεί τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στη συνέλευση  που θα πραγματοποιηθεί  την Τετάρτη 7/11  στον ελευθεριακό χώρο Sabot ( Γκαρμπολα 4, περιοχή μπιτ μπαζάρ) στις 18.00.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Οι αγώνες στα δικά μας χέρια!

Το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ και το Σωματείο Βάσης εργαζομένων στο χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας στηρίζουν το κάλεσμα των 7 σωματείων που αποφάσισαν την κήρυξη διακλαδικής απεργίας την 1 Νοέμβρη. Καλούμε τους εργαζόμενους/ες στον χώρο της ψυχικής υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας να απεργήσουν την μέρα εκείνη με κεντρική αιχμή την αναγνώριση του πραγματικού καθεστώτος εργασίας, την κατάργηση μαζικών απολύσεων και της εντατικοποίησης, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τις αυξήσεις στους μισθούς μας σύμφωνα με τις ανάγκες μας.

Τα σωματεία μας από την αρχή της δράσης τους είχαν να αντιμετωπίζουν εργοδοτικές οργανώσεις με κύριο μέλημά τους την προβολή του “ανθρωπιστικού”, “περιβαλλοντικού” ή όποιου άλλου έργου τους και η εκμετάλλευση εργατικού δυναμικού υπό το πρόσχημα της εθελοντικής προσφοράς και του ομαδικού πνεύματος των “συνεργατών/συνεργατριών” τους. Από την πρώτη στιγμή, στάθηκαμε κριτικά σε αυτή την αφήγηση, αναδείξαμε την υποκρισία της εργοδοσίας, εναντιώθηκαμε στην εργοδοτική αυθαιρεσία και δήλωσαμε πως “είμαστε εργάτες/εργάτριες και όχι συνεργάτες/συνεργάτριες”, πως “είμαστε εργαζόμενοι/εργαζόμενες και όχι εθελοντές/εθελόντριες”. Τα επόμενα χρόνια, με την καθ’ ολοκληρίαν εκχώρηση της διαχείρισης των αναγκών των προσφυγικών πληθυσμών στις ΜΚΟ, έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρη η σαθρότητα του ανθρωπιστικού τους προσωπείου, αλλά και η απόσταση ανάμεσα σε εργαζόμενους/εργαζόμενες και διοικήσεις. Read more »

Categories: Uncategorized | Leave a comment